Ana Sayfa / Genel / Enver Baytan hocayı bakın nasıl dolandırmışlar

Enver Baytan hocayı bakın nasıl dolandırmışlar

İlim dünyasında derin izler bırakan nice büyük alimler vardır ki insanlara faydalı olmak, onlara rehberlik etmek ve bu sayede Allah’ın rızasına nail olmak istemişlerdir.

Kimileri en zor şartlar altında, kimileri zindanlarda, kimileri sürgünlerde eserlerini yazmak durumunda kalmıştır. Gözümüzü ve günümüzü aydınlatan bu eserler, o güzel insanların gece gündüz demeden gayretleri ve göz nuru dökmeleri neticsesinde meydana çıkmıştır.

Alimlerin vaaz ve nasihat etmelerinin, eserler yazmalarının bir sebebi de kendilerini yaşadıkları topluma karşı borçlu hissediyor olmalarıdır. Katıp Çelebi‘nin şu sözü aydın insanların topluma karşı sorumlu olduklarını ne kadar da güzel ifade ediyor:

“Benim asıl korkum yarın kıyamet gününde, Allah celle celalüh bana soracak; ‘Sen ki memleketin aydın bir insanı idin, neden bu bozuklukları görüp de çaresini söylemedin? Üzerine düşeni yapmadın?’. ”

Ev sohbetleri yapardı

Bu duygu ve bilince sahip alimlerimizden biri de Allah gani ğani rahmet eylesin İstanbul’un meşhur vaizlerinden merhum Enver Baytan hocamızdır.

Kendileriyle 1994 senesinde İstanbul Fatih – Şehremini Şeyh Raşid Efendi Camii‘ndeki vazifem esnasında tanışma şerefıne erdim. Ta 1960 -70 li yıllardan itibaren başlatmış olduğu ev sohbetleri vesilesiyle bir çok hane birer ilim ve irfan merkezi haline gelmişti.

Her sohbetine İstanbul un çeşitli semtlerinden çok güzel insanlar iştirak ederdi. Vefatından bir sene öncesine kadar hocamız bu sohbetlerini devam ettirdi.

Ben de kendisi ile yine böyle bir ev sohbetinde; Babadağlı Niyazi hanımın evinde verdiği bir sohbetin akabinde tanıştım. Yanılmıyorsam her on beş günde bir, bir evde toplanıyorduk. Enver Baytan hocamızın o tatlı hitabetini can kulağıyla dinliyorduk. Çünkü o kadar akıcı ve güzel anlatıyordu ki dinlerken acaba sonunda ne söyleyecek diye hep merak ederdik.

Dolandırılmış

Hatta bir keresinde bu ev sohbetlerinde bize kendi başından geçen bir olayı anlatmıştı ki hâlâ hafızamda tazeliğini koruyor.

Olay Fatih postanesinde gerçekleşiyor. Enver hocamız bir gün mektup atmak için postaneye gidiyor. Gişe önünde sıra beklerken, civan gibi yakışıklı ve güzel giyimli bir genç selam verip hocanın elini öpüyor.

– “Hocam tanıdınız mı beni?” diyor. Enver hocamız:

– “Kusura bakma evladım, yaşlılık tanıyamadım” diyor. Genç:

– “Haklısınız hocam sizin zamanınızda biz köyde küçücük bir çocuktuk. Seneler geçti nerden tanıyacaksınız? Maaşallah hiç değişmemişsiniz. Ben sizin köyden filan adamın damadıyım, kayın pederimin size selamları var.”

Köy hocanın köyü… Kayınpederi de zaten akrabası sayılır… Herşey doğru… Hocanın ismini de zikredince hoca ona haliyle güveniyor. Genç adam sıkıntılı bir hal içerisinde bir şeyler söylemeye çalışınca, hocamız;

– “Buyur evladım bir müşkülatın mı var?” diyor. Adam da şöyle diyor;

– “Hocam kusura bakmayın, rahatsız etmek istemezdim ama saat 4.30… Resmi daireler kapanmak üzere… Bir araba aldım, noterde işlemleri bitmek üzere fakat paramda biraz noksanlık var. Memleketten havale gelene kadar daireler kapanacak. Eğer mümkünse şu kadar meblağ ihtıyacım var, Ben size memlekete gider gitmez gönderirim. Ya da kayınpederimden de alabilirsiniz.”

Hocamız, nasıl olsa birkaç güne kadar zaten köye gideceğim, memlekete gidince parayı geri alırım diye düşünerek adamın istediği meblağyı cüzdanından çıkarıp veriyor. Verdiği para ise nerede ise o ay aldığı maaşına yakın bir miktar.

Kızım yok ki damadım olsun!

Enver Hocamız birkaç gün sonra sıla-i rahim yapmak maksadıyla köyüne gidiyor. Onun köye geldiğini duyan eş dost, hısım akraba, konu komşu herkes ziyaretine geliyorlar.

Bir müddet eş dostla hoş beş ettikten sonra hocamız; “Bazı uğrayacağım yerler var” diyerek hane sahibinden müsade istiyor. Kapıdan çıkarken gözü, kendisinden emanet alan delikanlının kayınpederine takılıyor. Göz göze geliyorlar ama onda hiçbir kıpırtı yok.

Bunun üzerine hocamız “bir dakika gelebilirmisin” diye sesleniyor ona.  Adam koşarak yanına gelince adamın kulağına;

– “Senin damat filanca  gün benden şu kadar para emanet aldı. Sana bırakacağını söyledi” deyince, adam birdenbire afallıyor;

– “Hocam, benim kızım yok ki damadım olsun?” diyor.

Enver Baytan hocamız borç alanın ismini söylüyor, boyunu posunu tarif ediyor, fakat ne fayda? Adam “ben öyle birisini tanımıyorum” diyor. Hocamız o an aldatıldığını anlıyor ve adeta soğuk bir duş alıyor.

Rahmetli Hocamız bunu sohbetinde anlattıktan sonra konuyu şöyle bağlamıştı: “Bundan şunu çıkaryoruz: Adam mesleğinin erbabı… Benim yedi ceddimi araştırmış, beni inandıracak şeyler yapmış… Şimdi gelse yine veririm… Lateşbih vela temsil, teşbihte hata olmaz. Herkes işinin en güzelini yapmalı. Bakın bir dolandırıcı bile yapacağı işe önceden hazırlanıyor.”

Hocamızın anlattığı bu ibretlik olay oradakiler için de benim için de çok güzel bir hayat dersi olmuştu. Bir hoca olarak, “Ben imamlık yapıyorsam öyleyse en güzel şekilde yapmalıyım” diye düşünmeme sebep oldu.

Aslan ile merkep

Yine merhum Enver Baytan hocamızın anlattığı ve kitaplarında mevcut olan küçük bir hikayeyi sizlerle paylaşmak istiyorum.

Dağların kıralı aslan bir gün kendi kendine şöyle bir karar alır; “Bugüne kadar hep ben avladım, yakaladım, yedim. Önce ben kendi karnımı doyurdum, sonra diğer hayvanlar da benden arta kalanlarla doydular. Bundan sonra avlayacağım hayvanlar yuvama kadar gelmedikçe onları avlanmayacağım.”

Aslan, yuvasında bir gün bekler gelen yok, iki gün gelen yok, üç gün bekler gelen yok… Açlıktan artık neredeyse yerinden kalkamayacak vaziyete gelir. O güne kadar aslanın artıklarıyla beslenen tilki de; “Aslan bişey yakalasa da kıyısından köşesinden karnımı doyursam” diye oralarda beklemektedir.

Aslan tilkiye seslenir, onu yanına çağırır. Tilki aslandan korktuğu için pek yanaşmak istemez ama onu daha fazla kızdırmamak için yanına gider. Aslan ona şöyle der:

– “Korkma sana bişey yapacak değilim. Bugüne kadar ben sizi doyurdum, bugün de siz beni doyuracaksınız. Şu karşıda otlayan merkebi kandır ve benim yanıma getir. Sonra onu beraberce yeriz.”

Tilki kurnaz bir plan hazırlar ve bunu hayata geçirmek için merkebe yaklaşır. Selam verir üzülmüş bir pozisyon alarak ona şöyle der:

– “Merkep kardeş, dağların kıralı aslan çok hastalandı, ölüm döşeğinde… Sana selamı var, herkesle helalleştim bir tek merkep kaldı onunla da helalleşeyim diyor. Gemişte senin akrabalarını yediği için çok üzülüyor.”

Merkep düşünür taşınır “peki gidelim” der. Aslanın yanına yaklaşınca zaten üç gündür aç olan aslan birden bire merkebin üzerine atlar. Merkep bir hamleyle geriye zıplar, pençesinden kurtulur ve uzaklaşmaya başlar,

İkinci kez aldanır

Bu hali gören tilki hemen onun yanına gider ve ona şöyle der:

– “Merkep kardeş aslandan korkmana gerek yok. O sana duyduğu özlemle sarılmak için üzerine atladı. Yoksa bir art niyeti yoktu.”

“Peki” der merkep ikinci sefer bir daha yaklaşır aslanın yanına. Bu sefer aslan onu bir pençede yere serer. Parçalayıp yemeye başlar. O esnada tilki merkebin beynini gizliden midesine indirir.

Aslan biraz sonra en çok hoşuna giden beynini yiyecekken, onun yerinde olmadığını görür. Hemen tilkiye doğru kükrer ve beyni ne yaptığını sorar.

Tilkinin cevabı çok ibretlidir: “Kralım” der; “Eğer onda beyin olsaydı bana inanmazdı. Hadi bana inandı diyelim, bir defa düştüğü tuzağa ikinci kere düşmezdi.”

Enver Baytan hocamız bu hikayeyi anlattıktan sonra müslümanların akıllı ve şuurlu olması gerektiğini, bir sokuldukları yerden bir daha ısırılmamaları gerektiğini güzelce izah etmişti. Bir de müslümanların dostunu düşmanını tanıması gerektiğini, kime güvenip kime güvenmeyeceğini bilmesi gerektiğini vurgulamıştı.

Merkeplerin kongresi

Bildiğim kadarıyla Enver Baytan hocamızın “Merkeplerin kongresi” diye seri şeklinde çıkmış çok güzel hikayeler içeren kitapları vardır. Sandalyede namazın olmayacağına dair bir araştırma risalesi debulunmaktadır ki bir vakit biz Şeyh Raşid Camii olarak bu risaleden bin adet bastırıp cemaate dağıtmıştık.

Böyle kırık dökük bir yazı ile merhum Enver Baytan Hoca Efendimizi anlatmak mümkün değildir ama hiç olmazsa bu güzel insanı kendi çapımızda bir hatırlatalım istedik.

Onu rahmetle ve minnetle anıyor, hayırla yad ediyoruz. Fatihalar okumayı ihmal etmeyelim.

Bu vesile ile Rabbime bir kez daha şükrediyorum ki mümbit mahal Fatih’imizde, böyle güzel insanlarla Rabbim benim gibi aciz bir kulunu tanıştırdı, sohbetlerine eriştirdi. Çok şükür.

Osman Gülşen/ DinKulturuAtolyesi.com

Hakkımda dinkulturuatolyesi

Şunlara Gözat

İmam Gazzali’den İdarecilere 10 Altın Öğüt

İmam Gazzali bir idarecinin adaleti tesis etmesi için 10 şey gereklidir 1. Bir olayı değerlendirirken …

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir